Kendime uzak olmak

Ve de sana olabildiğince yakın

İçimdeki ıssızlıklardan umarsızca yürüyüp

Pencerenin önünde durmak

Işığı beklemek, umudu beklemek

Ölümü özlemek gibi özlemek

Hiç tanımadığın birinin

Hecelerini, sözcüklerini, cümlelerini

Yakın dur yüreğime

Artık beklemeye mecalim yok

YAŞAMAK MI BU?

Ellerim esir, gözlerim esir, sözlerim esir

Acının o sırtlan gülümseyişine

İtiraf etmeli artık

Kendimden bile gizlemeye çalıştıklarımı

Yakın dur sesime

Artık konuşmaya mecalim yok

YAŞAMAK MI BU?

Ağır bir yükün altında ezilir gibi

Bazen soluksuz kalmak..

Sustuğun kadar içine dönmüşsün yüzünü

Sonra yüzün sana küs,

Ruhun sana düşman

Bazen kendi kendine konuşur gibi

Kendi kendini kanatır gibi

Herhangi bir acının karşısına geçip

Her acı için bir umut yakmak

Her anı için bir imge bulmak

Dalgınlıkla boş kağıda imza atar gibi

Hoyratça harcamak ömrünün gizini

Seni sen yapan değerler kümesini

Herhangi biriyle çarpışır çarpışmaz

Boşluğa savurmak..

Yaşamak mı bu?

Sevgiyi özlemek

Ve sevginin tek koşulunun koşulsuzluk olduğunu anladığın anda

Aslında hiç sevmediğini

Ya da sevilmediğini fark etmek

İçinde bir başka senin

Ağlamandan hoşlandığını bildiğin için

Ağlamayı bile kendine yasak etmek

Kaçmak…

Durmadan kaçmak…

Neden ve kimden olduğunu bilmeden

Nereye ve kime sığınacağını bilmeden

Kendinden ölesiye korkarak

Ve attığın her adımda

Artık asla geri dönemeyeceğinin

Düş kırıklığını yaşayarak koşmak

Yakın dur sözlerime

Artık kaçmaya mecalim yok

Yaşamak mı bu???

Beklemek bir dokunuşu

Yüreğinin aralık duran kapısından içeri süzülen ve

İçini sımsıcak kaplayan bir bakışı özlemek

Sessiz çığlıklarını başkalarına duyurmaya çalıştıkça

Nasıl da dibe vurduğunu

Nasıl da alçaldığını hissedip

Kendine kızmak

Yine de umutla beklemek bir bilinmeyeni

Bir bilinmeyene inanmak

Kendine inanır gibi

Yakın dur gözlerime

Artık anlatmaya mecalim yok

Yaşamak mı bu?

EVET,  YAŞAMAK

Ayşegül Metin Duran