İçimi dipsizleştiren tüm duyguları başucumdaki komodin çekmecesine tıktım. Gülümsüyorum. Varlığın bana bir şeyler öğretmeye çalışıyor gibi. Hayır , hayır… Kapatmadım duyumsayışlarımı. Sevmek istiyorum seni. Özlenen bir ” sevmek” tadında hem de. Gülümseyişini, gözlerini, dokunuşunu, duruşunu, tamlayışını ve yüreğime yaslanışını…

Sözcüklerin, hayalet gemiler gibi… Şimdi tüm limanlarımdasın. Demirlemeyi unutmazsın umarım. Taşıdığın bu mutluluk kokusu, gizli bahçemin arka sokaklarını doldurdu bile. Çiçekler açıyor; tüm saklı düş çiçekleri şimdi yavaşça demleniyorlar bahara doğru. Şarkı söyleyen küçük çocuklar dolaşıyor şimdi ıssızlığımda. Dedim ya gülümsüyorum…   Tamamını okumak için tıklayınız »