Önünden geçmeden yalnızlığın, kimsesizliğin o kızıl saçlarına değmeden anlayamıyor insan değişmeye başlamanın zamanının geldiğini… Bencilliğin öylesine sarıp sarmalıyor ki seni, adına aşk dediğin tüm yaşam kesitlerinde sadece kendinle kesişebiliyorsun. Ne bir gün ışığı coşkusu, ne başka bir yüreğin seninkine karışmış kokusu, ne de göz gözeyken çekiştirilen ruhlar yeterince derinden işleyemiyor içine. O yüzden hep bir yarım bırakılmışlık hissi gölgen olup seriliyor ayaklarının altına (her fırsatta)   Tamamını okumak için tıklayınız »