Sessiz, soluksuz, mutsuz…..
Aynı parçalanmış düşlerin çocukları olmak
Sana bu kadar uzak olmayı hak ediyor muyum?
Ya da evreninde nedir ‘ben’ diye adlandırdığın şey?
Seni bu kadar çok düşünmek istemiyorum inan
Ama elimde değil……
Hala gelişini bekliyorum…
Ayşegül Metin Duran
Kucağında duran o devasa soru işaretini, annenin dizlerinin dibine bırakıp çıkmak istiyorsun aidiyetinin kapısından. Sonra ruhunu özgür kılabileceğin o mavi düş bahçesine yerleşmek yavaşça… gelişler, gidişler, özlemler, bekleyişler.. ve her bir duygunun asıl suretinde yaşandığı bir düş bahçesi betimleyerek yürüyeceksin. İçindekiler dışarı… Dışındakiler içeri… Bu değiş tokuşta ” sana dair ” olanları titizlikle bulup işlenmemiş bir geleceğin ilk basamakları yapacaksın… Biliyorum.
Ne yazacağımı bilemeyerek başlıyorum yarım kalacak söze… kilit altında tuta tuta, artık çirkinleşmiş, yara bere içinde kalmış bir ruhla sesleniyorum sana hiç olmadığın yerden … Yalnızlık kemiğime dayanıyor, canımı acıtıyor…
Gök benden taşar
Gelir sana dokunur
Mavi yıldızlar bırakır
Salkım saçak yalnızlığına
Ayşegül Metin Duran