Geceye Dönerken Gün Sakatlanan İmgelem…
Biz gerçekliğimizin aynasında sahte düşler kurarak ömür törpülüyoruz. Oysa gerçek insanlar aynalarda gördükleri yüzleri ceplerinde, gerçek hayatın içinde debelenip duruyorlar. Bu sahte kimliksizliğin bir kaç izdüşümü var; o da yalnızlık… Kendi küçük dünyana hapsolmak… Zaman zaman küçük harflerle yapılan isyanlar… ( ki bu isyanlarda küçük harfler yakılır ve geriye sadece sessizlik kalır… )
Ruhuma iliştirmişim güzel yüzünü
Anlamında yittiğim her çiğ damlasına inat
Ver elini
Kaybolalım sonsuzlukta
Ki yokluk bulamasın izimizi ….
Ayşegül Metin Duran
Başkalarından ayrıştığımızı kanıtlamaya çalışırcasına buluşturuyoruz kâğıt ve kalemi. Tek amacımız; kendimizi, farklılığımızı biraz daha ortaya koyabilmek. Milyarların arasında ufacığız… Evrende ise, bir tek hücreli kadar bile yerimizin olup olmadığı şüpheli. Oysa tüm evren çevremizde dönüyor sanıyoruz. Her şeyin merkezinde sadece biz, benliğimiz, ilkelerimiz ve değerlerimiz duruyor. Bu, çocuk oyunlarından bile daha trajikomik aslında.
Kırlangıç mevsimiydi… Hangi bahara savursam kendimi diye düşünüp durdum… Oysa zaman; tersten akmaya başladığından beri, daha da bir çocuklaşmış, gittikçe ağırlaşan kendi kabuğum altında ezilmeye başlamıştım.
Kırlangıç mevsimiydi… Bahar mevsimiydi… Bahar, yüreğime gelişinden bu yana hiç bu kadar üşümemişti…
………………………………..
Demetinde tazecik duran çiçekler getirdim sana…
Her şey güzel kokuyor bu mevsimde…
Oysa ben çürümüş bir geçmişi ağzıma kapayıp