Sende mi başlıyor yaşam
Ya da ben sende mi ölüyorum?
İki uç arasında gidip geliyorum durmaksızın
O yüzden bu tükenmişlik hissi
O yüzden bu yorgunluk
Sen mi bende bıraktın yaralarını
Yoksa ben mi sende daha fazla kanıyorum?
Anlamsızlaşıyor yaşam denen şey
Sen benden yüz çevirdiğinde
Umutlarımı siyah denen bilinmeze bağladım
Yalnızlığa vuran şiir
Hüznü kovalayan zaman
Arada sıkışıp kalmış farkındalık
Avucumun içinde yazan…
Ya en umutsuz olduğumuz anda,
ince sızı gibi bir tebessüm yakalarsa bizi parmak uçlarımızdan?
O zaman buluruz belki
Ardından gideceğimiz doğru ışığı…
Doğru ne ki?
Cevapsız geleceğin
ezberlenmiş geçmişe işlediği
Bol nakışlı yol harıtası sadece
Esmer düsüm sevilerde gezinir
Gördügünü hayra yormaz her zaman
Yokluguna dayanamam ölümdür ölümdür sevdacan
Yokluguna dayanamam ölümdür
Solar gülüm viran olur sevdacan
Ben yarime gülden gayri laf demem
Dilim dönmez söz tutulur bir zaman
Turnalarin ardi sira gidemem gidemem sevdacan
Turnalarin ardi sira gidemem
Vuslat degil gurbet olur sevdacan
Yangindir ah sol yanimda tutusan
Siir gibi sarki gibi ask gibi
Cümlenin öznesi insan olacaksa eğer en çok yarım bırakan nesne ayrılık oluyor sanki. Kalp kırıklıkları, gözyaşı, yalnızlık ve ‘artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak’ duygusu da belirtisi olsa gerek bu nesnenin. Doğum ile ölüm arasında, kısa ya da uzun (ne fark eder) bir yolu adımlarken her düş kırıklığı, bir soğuk yel daha bırakıyor ömrün arka sokaklarında.