DUYMAK İSTEMİYORUM …
Saat, gecenin bilmem kaçı… Ne fark eder ki… Artık saatleri saymakla aram yok. Zaman anlamını hiç bu kadar yitirmemişti… Kavgam devam ediyor. Her zaman ki gibi yalnızım. İçimde, tarifsizliğin alfabesinde sıkışıp kalmış bir duygu topakçığı daha.. Kimsesizliğimden elediklerim bile, kanıma karışınca topaklanıyorlar. Hiçbir dağıtma girişimi işe yaramıyor. Çünkü ‘acı’mı arttıran hormonları salgılamaya devam ediyor beyin kıvrımlarım…
Sesini duyuyorum uzağımdan… hayat gıdıklanmaya başladı yine… değişenlerin yerine koyduklarımdan sanki pek de hoşnut değil.. kurcalıyor bazı şeyleri.. yanlış parçaları ısrarla yerine oturtmaya çalışan zavallı puzzle oyuncusu… ben değilim yaratmaya çalıştığın… aykırı bir benlik durmuyor bu ruhta… sıradanlaşmak da pek mümkün değil.. arada bir yerlerde buluşmalıyız seninle… ortası yok mu bunun??? Hayat, dalga geçme benimle !!!
Us ayrı bir kimliksizliği büyütmeye başladığında kayboluyor tüm anılar…. ve kesintisiz bir acıyla yamyassı olmuş ruhuna yaptığın işkenceler giderek anlamsızlaşıyor orada… Dört duvar… bulamaç haline gelmiş bir geçmişle kaplıyorsun tüm bedenini… kozaya girmiş bir kelebek gibi.. sanki sen orada kaldığın müddetçe, geçmiş mukozan seni sıcak ve güvende tutacak… sanki artık ‘dış dünya’ olarak tabir ettiğin ve etkilerini giderek daha derinden yaşadığın şey ile aranda olan o ince zar seni koruyabilecek… Anlamsız bir yanılsamanın ve çocukça bir avuntunun peşine takılıp, gerçekle arandaki tüm bağlardan sıyrılıyorsun…
Uçarı olsun tüm düş kurmalar
Vazgeçilmez olsun yürek çengeline takılan
Öyle büyük olsun ki;
İçinde küçücük kalalım
Sığınağımız olsun ve bildik coğrafyamız
İçten bir tebessüm kadar sıcak mevsimlerin süregittiği…
Ayırt edemediğimiz olsun, fark edemediğimiz, sırrını çözmediğimiz ….
Adı ” aşk ” olsun, alfabemizden çoğalan
Bize anlam katan ve
Tüm dünyayı güzelleştiren…