….ve yıldızlar
seyrelerek düşen gözyaşlarım gibi
ağzımda kekremsi bir tat bırakıyor,
usulca yanarak sonsuza karışıyorlar
İstiyorum ki; gece bitsin ve gün doğsun içime
Düşlüyorum ki, sızımı başka bir ömür alsın
Ve anlıyorum ki, an(ı)larım da yıldızlar gibi bir bilinmeze karışıyor,
Silkelenip sahip çıkmamı bekliyorlar ….
Ayşegül Duran
Maalouf’un 1991′de yazdığı romanını bugün tamamladım. Maalouf, hem edebi anlamda hem de kurgu anlamında romanlarını beğenerek okuduğum bir yazar. Işık Bahçeleri de Semerkant, Tainos Kayası, Doğunun Limanları ve Afrikalı Leo gibi etkileyici bir kitap. Amin Maalouf uzun yıllardır Paris’te yaşasa da aslen Beyrutlu. Bu yüzden doğuyu, gizemini ve etkileyiciliğini çok iyi aktarıyor bence.
Bence bir başucu kitabı. Mutlaka herkes okumalı.
” mutluluğu bir hazzın varlığından çok herhangi bir acının yokluğu olarak tanımlamıştı. ”
SANAT VE YAŞAM
Yüzünün bir yarısı hüzün,
Bir yarısı mutluluk mavisi…
Yüreğine sevdalanan kimsesizliğim
Aykırı bir dokunuşla
Demleniyor geceye doğru
İmtiyazlı hayaller barındırıyor sevdiğin gibi
Aslolan, bu yürek çarpıntısı yanında bulduğum
Aslolan, cam bir boncuğu tenin sayıp
Bıkmadan okşayışım parmak uçlarımla
Bizi ” biz ” yapacak her öyküye varım
Kesişen adlarımızın ışığında yudumlanacak her sevgi sözcüğü adına