Başkalaşan bir ruh kabuk değiştiriyor
Hep aynı sabaha varan saatlerde
Mavi bir şarap sarhoş eden beni
Sonsuzluğa varışta ellerimi yakan
Kusursuz bir yalnızlığı pekiştiren
Mavi bir şarap kadehimde duran
Siyaha duran sarmaşıklar
Ebedi gibi görünen bu toprak altı susuşlarda
Sadece sarhoşluk hissi
Parmak uçlarımı yıldızlara değdiriyor
Başkalaşan bir ruh kabuk değiştiriyor
Yalnızlığım benden kaçıyor….
Yalnızlığım benden karanlığıma, kimsesizliğime kaçıyor…Ardında nemli bir anı defteri bırakarak içimin en kuytu köşelerinde benden, acılarımdan , nefretlerimden, korkularımdan ve şu tutkuyla bağlandığım, ben diye üzerime giyindiğim günden beri hiç çıkarmadığım yaralarımdan saklanmakta buluyor çareyi…
Önceleri DÜŞ tün. Sonra düştün düşlerimden…Sancılı bir bekleyişti düşlerime tutunamayışını izlemek. Tutunamayan asıl bendim. Senin suretinde yalnızlıklarından korkan ve umutların ardına gizlenen bir ‘ben’ ve sen benden gittin. Bense sadece usul usul, sessizce, parmak uçlarına basarak gidişini izledim. Boşluğum büyüktü ve o boşluğu seninle doldurmaya kalktım, sana birçok heceler, kelimeler çoğalttım.Bir ‘tek kişilik oyunu’ydu benimkisi. Seni senden habersiz birçok şeyim yaptım. Dudaklarına gülücükler, gözlerine gözyaşları yakıştırdım. Acılarımı çift kişilik yaşamaya çalıştım. Seni senden habersiz sırdaş yaptım karamsarlıklarıma. Sızılarımı hafifletmek istersin sandım. Biliyorum bilmiyorsun. Ya da bilsen de bunları ne kadar istiyorsun? Gülüşüme anlam katacaksan, seninle ya da sensiz olmak neyi değiştirir ki?
Biz eskiden oyunlar oynardık seninle… sonunun acıtacağını bile bile… Bazen yalnızlığının dilsizleştiği anlarda bile vazgeçmezdik. Sıra sende… hayır sıra bende…
Salıncakta iki kişiyiz. Anlamsız devinimlerin tam da ortasında. Dünya salınıyor yavaş ya da hızlı. Ne fark eder ki? Biz sadece ayaklarımızı sallıyoruz ne de olsa… Doğru dürüst düşünemediğim anlarda hep bunu hatırlarım