Alo…..
Alo….
N’olur kapatma, dinle beni biraz…. Sesin gidip geliyor içimde… Yankılanıyorsun; tüm koyaklarımdan kıyılarıma kadar her yerde…
İşte yakaladım ruhunu saçlarından. Sakın kıpırdama böyle kal ve dinle beni biraz….
Yalnız sen anlıyorsun söylenemeyenleri….
Bu yalnızlık ezip geçti beni, yapıştım hayatın en ucunda bir yerlere… Sesim pek çıkmıyor biliyorum… Zira kendime bile yettiremiyorum…
Saatler nereye kadar kilitleyebilir bir yaşamı?
Sen nerede durman gerektiğini gözlerin kapalı bilebilir misin?
Neden yalansız yaşamak için bu uğraşı?
İncinmeden ve incitmeden,
Ölesiye yalnız
Ölesiye kimsesiz
Ve sorularcasına kimliksiz
Korkmuyorsam kızma bana
Kaybedecek hiçbir şeyim yok
Bunda mütevazılık yapmaya lüzum görmüyorum
Belki diğerlerinden farklı olarak
Kendime uzak olmak
Ve de sana olabildiğince yakın
İçimdeki ıssızlıklardan umarsızca yürüyüp
Pencerenin önünde durmak
Işığı beklemek, umudu beklemek
Ölümü özlemek gibi özlemek
Hiç tanımadığın birinin
Hecelerini, sözcüklerini, cümlelerini
Yakın dur yüreğime
Artık beklemeye mecalim yok
Ellerim esir, gözlerim esir, sözlerim esir
Acının o sırtlan gülümseyişine
Gözlerindeki o çocuksu gülümsemeyi ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Sanki bizden biri değildin. Ellerinde umutlu rüzgarların sıcak esintileri vardı. Dokunduğun yerler de gülümsemeye başlıyordu gözlerin gibi.
Hep bana dokunmanı bekledim. Kanayan ve çürüyen uzuvlarımı kurtarabilirdin belki. Karanlıkta inleyen yüreğime bir pencere olurdun beni götürebilirdin ışıklı, aydınlık bir mutluluğa… Oysa ben geceleri dehlizler içinde kaybolup, sabahları kanlar içinde uyanıyordum. Bir tek sen vardın ve hep bana dokumanı bekledim, yüreğime dokunmanı…