Sende mi başlıyor yaşam

Ya da ben sende mi ölüyorum?

İki uç arasında gidip geliyorum durmaksızın

O yüzden bu tükenmişlik hissi

O yüzden bu yorgunluk

Sen mi bende bıraktın yaralarını

Yoksa ben mi sende daha fazla kanıyorum?

Anlamsızlaşıyor yaşam denen şey

Sen benden yüz çevirdiğinde

Umutlarımı siyah denen bilinmeze bağladım

Ters kapattım kendime varan yoları

Artık ne gidişim

Ne de dönüşüm var

Hangi zamanlara sıkışıp kaldıysa ruhum

Artık bitimsiz acılara gebeyim

Acılarım ki

Yıllardır bana dost bana yaren

Yıllardır tek dayanağım dediğim

Sende mi başlıyor yaşam

Ya da ben sende mi ölüyorum

Kanadıkça yaşamlar

Başladıkça doğum sancıları

Ben hüzne duruyorum

Ellerimi sürüyorum güne

Gün ağlamaklı

Ben ağlamaklı…….

Ayşegl Metin Duran