Evet… aslolan hayattır ama imgeleme açılan kapı değil mi yazmak? Ya yazmadan nefes alamamak gibi bir gerçekle bağlanmışsam kağıt ve kaleme?

Ruh, inceldiği yerden yazar… Ben de inceldiği yerden var gücüyle hayata sarılan ve bunu yaparken de yazmaya, üretmeye, kendim gibi olmaya çalışan biriyim. Ne zaman düşeyazdım, o anlarda hep düşe yazdım…

İçim gök gürültüsüyle yağmaya başladığında sığınacak, aslında “kimsesiz sözcükler” dediğim kendi alfabemden sağalttıklarımı biriktirecek bir saçak altı olsun istedim. 1993′ten beri biriktiriyorum; iyiyi, kötüyü, sevinci, göz yaşını, öfkeyi ya da mutluluğu… İnceldiği yerden dökülen sözcüklerin sığınacak bir saçak altları var şimdi…

Söz uçar, yazı kalır değil mi?

İletişim : aysegul.metin@gmail.com