Kucağında duran o devasa soru işaretini, annenin dizlerinin dibine bırakıp çıkmak istiyorsun aidiyetinin kapısından. Sonra ruhunu özgür kılabileceğin o mavi düş bahçesine yerleşmek yavaşça… gelişler, gidişler, özlemler, bekleyişler.. ve her bir duygunun asıl suretinde yaşandığı bir düş bahçesi betimleyerek yürüyeceksin. İçindekiler dışarı… Dışındakiler içeri… Bu değiş tokuşta ” sana dair ” olanları titizlikle bulup işlenmemiş bir geleceğin ilk basamakları yapacaksın… Biliyorum.   Tamamını okumak için tıklayınız »

Ne yazacağımı bilemeyerek başlıyorum yarım kalacak söze… kilit altında tuta tuta, artık çirkinleşmiş, yara bere içinde kalmış bir ruhla sesleniyorum sana hiç olmadığın yerden … Yalnızlık kemiğime dayanıyor, canımı acıtıyor…   Tamamını okumak için tıklayınız »

Alo…..

Alo….

N’olur kapatma, dinle beni biraz…. Sesin gidip geliyor içimde… Yankılanıyorsun; tüm koyaklarımdan kıyılarıma kadar her yerde…

İşte yakaladım ruhunu saçlarından. Sakın kıpırdama böyle kal ve dinle beni biraz….

Yalnız sen anlıyorsun söylenemeyenleri….

Bu yalnızlık ezip geçti beni, yapıştım hayatın en ucunda bir yerlere… Sesim pek çıkmıyor biliyorum… Zira kendime bile yettiremiyorum…   Tamamını okumak için tıklayınız »

Gözlerindeki o çocuksu gülümsemeyi ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Sanki bizden biri değildin. Ellerinde umutlu rüzgarların sıcak esintileri vardı. Dokunduğun yerler de gülümsemeye başlıyordu gözlerin gibi.

Hep bana dokunmanı bekledim. Kanayan ve çürüyen uzuvlarımı kurtarabilirdin belki. Karanlıkta inleyen yüreğime bir pencere olurdun beni götürebilirdin ışıklı, aydınlık bir mutluluğa… Oysa ben geceleri dehlizler içinde kaybolup, sabahları kanlar içinde uyanıyordum. Bir tek sen vardın ve hep bana dokumanı bekledim, yüreğime dokunmanı…   Tamamını okumak için tıklayınız »