Gök benden taşar
Gelir sana dokunur
Mavi yıldızlar bırakır
Salkım saçak yalnızlığına

Ayşegül Metin Duran

Saatler nereye kadar kilitleyebilir bir yaşamı?

Sen nerede durman gerektiğini gözlerin kapalı bilebilir misin?

Neden yalansız yaşamak için bu uğraşı?

İncinmeden ve incitmeden,

Ölesiye yalnız

Ölesiye kimsesiz

Ve sorularcasına kimliksiz

Ardına bakmadan yürüyebilmek

Korkmuyorsam kızma bana

Kaybedecek hiçbir şeyim yok

Bunda mütevazılık yapmaya lüzum görmüyorum

Belki diğerlerinden farklı olarak   Tamamını okumak için tıklayınız »

Kendime uzak olmak

Ve de sana olabildiğince yakın

İçimdeki ıssızlıklardan umarsızca yürüyüp

Pencerenin önünde durmak

Işığı beklemek, umudu beklemek

Ölümü özlemek gibi özlemek

Hiç tanımadığın birinin

Hecelerini, sözcüklerini, cümlelerini

Yakın dur yüreğime

Artık beklemeye mecalim yok

YAŞAMAK MI BU?

Ellerim esir, gözlerim esir, sözlerim esir

Acının o sırtlan gülümseyişine   Tamamını okumak için tıklayınız »

Gözlerindeki o çocuksu gülümsemeyi ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Sanki bizden biri değildin. Ellerinde umutlu rüzgarların sıcak esintileri vardı. Dokunduğun yerler de gülümsemeye başlıyordu gözlerin gibi.

Hep bana dokunmanı bekledim. Kanayan ve çürüyen uzuvlarımı kurtarabilirdin belki. Karanlıkta inleyen yüreğime bir pencere olurdun beni götürebilirdin ışıklı, aydınlık bir mutluluğa… Oysa ben geceleri dehlizler içinde kaybolup, sabahları kanlar içinde uyanıyordum. Bir tek sen vardın ve hep bana dokumanı bekledim, yüreğime dokunmanı…   Tamamını okumak için tıklayınız »