Zaman zaman düşünürüm;

Ses unsurunun olmadığı bir suskunlukta,

Ama’lar, keşke’ler kolkola gezintide

Yalnız, bir deniz şıpırtısı,

Bir de ay ışığının şıkırtısı kulakları dolduran

Sevişiyorlar kumsalda

Aynı iklimsiz bir düş gibi

İnanması çok mu zor ?

Boş ver …

Anlatması çok güzel

Düşe yaşa….

Düşü yaşa….

Ayşegül Duran

Karanlığımda oturan serseri yalnızlıklar

Alışkın olduğum sözcükleri fısıldıyorlar kulağıma

Artık öğrendim

Tüm keşiflerimin sonu aynı çıkmaz sokak

Ağıt yakan kaldırım taşları telaşlı

Kolay değil

Bir ömrü uğurluyorlar gözleri kapalı

Aralarından biten ayrıksı ot

Bir kardelen mağrurluğu ile gülümsüyor bana

” Elveda hayat

Hoşgeldin kekremsi düş

Bahçende bana da yer var mı?”   Tamamını okumak için tıklayınız »