Kendime uzak olmak
Ve de sana olabildiğince yakın
İçimdeki ıssızlıklardan umarsızca yürüyüp
Pencerenin önünde durmak
Işığı beklemek, umudu beklemek
Ölümü özlemek gibi özlemek
Hiç tanımadığın birinin
Hecelerini, sözcüklerini, cümlelerini
Yakın dur yüreğime
Artık beklemeye mecalim yok
Ellerim esir, gözlerim esir, sözlerim esir
Acının o sırtlan gülümseyişine
Gözlerindeki o çocuksu gülümsemeyi ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Sanki bizden biri değildin. Ellerinde umutlu rüzgarların sıcak esintileri vardı. Dokunduğun yerler de gülümsemeye başlıyordu gözlerin gibi.
Hep bana dokunmanı bekledim. Kanayan ve çürüyen uzuvlarımı kurtarabilirdin belki. Karanlıkta inleyen yüreğime bir pencere olurdun beni götürebilirdin ışıklı, aydınlık bir mutluluğa… Oysa ben geceleri dehlizler içinde kaybolup, sabahları kanlar içinde uyanıyordum. Bir tek sen vardın ve hep bana dokumanı bekledim, yüreğime dokunmanı…
Başkalaşan bir ruh kabuk değiştiriyor
Hep aynı sabaha varan saatlerde
Mavi bir şarap sarhoş eden beni
Sonsuzluğa varışta ellerimi yakan
Kusursuz bir yalnızlığı pekiştiren
Mavi bir şarap kadehimde duran
Siyaha duran sarmaşıklar
Ebedi gibi görünen bu toprak altı susuşlarda
Sadece sarhoşluk hissi
Parmak uçlarımı yıldızlara değdiriyor
Başkalaşan bir ruh kabuk değiştiriyor
Yalnızlığım benden kaçıyor….
Yalnızlığım benden karanlığıma, kimsesizliğime kaçıyor…Ardında nemli bir anı defteri bırakarak içimin en kuytu köşelerinde benden, acılarımdan , nefretlerimden, korkularımdan ve şu tutkuyla bağlandığım, ben diye üzerime giyindiğim günden beri hiç çıkarmadığım yaralarımdan saklanmakta buluyor çareyi…