Zaman zaman düşünürüm;
Ses unsurunun olmadığı bir suskunlukta,
Ama’lar, keşke’ler kolkola gezintide
Yalnız, bir deniz şıpırtısı,
Bir de ay ışığının şıkırtısı kulakları dolduran
Sevişiyorlar kumsalda
Aynı iklimsiz bir düş gibi
İnanması çok mu zor ?
Boş ver …
Anlatması çok güzel
Düşe yaşa….
Düşü yaşa….
Ayşegül Duran
Karanlığımda oturan serseri yalnızlıklar
Alışkın olduğum sözcükleri fısıldıyorlar kulağıma
Artık öğrendim
Tüm keşiflerimin sonu aynı çıkmaz sokak
Ağıt yakan kaldırım taşları telaşlı
Kolay değil
Bir ömrü uğurluyorlar gözleri kapalı
Aralarından biten ayrıksı ot
Bir kardelen mağrurluğu ile gülümsüyor bana
” Elveda hayat
Hoşgeldin kekremsi düş
Bahçende bana da yer var mı?”
Gitmek için çıktım yola
Sadece gitmek….
Bir seyyahın ardılı olmak,
Ruhumu arındırmak ,
Güneşi ceplerime doldurabilmek için gittim
Geri döneceğim
Ayşegül Metin Duran
Kimse duymaz ki derin uykusunda yalnızlığı
Kimse adını anamayacak kadar korkak değil ya ıssızlığın
Vardır elbet hiçler aleminde kahraman olmaya demlenmiş sevgililer …
” Sev ” dedi adam
Kendine bir eylem arayarak,
Sevme isteğini başkalaştırarak
” Terket ” dedi kadın
Umutsuzluğunu sığlaştırarak
” Olmaz ” dedi aralarındaki 3. ses